Podróże rodzinne
.jpg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
.jpeg)
Dołhobyczów –zapomniane miejsce pogranicza, gdzie ruiny pałacu szepczą dawne historie
Na skraju Polski, tuż przy granicy z Ukrainą, leży Dołhobyczów – niewielka wieś, która na mapie wygląda niepozornie. Osada kryje jednak w sobie opowieść o szlachcie, wielkich architektach, skarbach zakopanych w ziemi i krwawym boju, który stał się legendą kawalerii. To miejsce, gdzie klasycystyczny pałac Antonio Corazziego styka się z neogotyckim kościołem i bizantyjską cerkwią, a w powietrzu unosi się echo grudniowych salw z 1918 roku.
Pierwsze wzmianki o osadzie sięgają 1430 roku. Przez wieki przechodziła z rąk do rąk: Rogalowie, Grzymałowie, Mrozowiccy, a w XVII i XVIII stuleciu Skrzetuscy – krewniacy Mikołaja, którego Sienkiewicz uczynił bohaterem „Ogniem i mieczem” (w powieści w wyniku pomyłki historyków pisarz zmienił imię Mikołaja na Jana).
Najazdy tatarskie, kozackie i szwedzkie nie omijały tych ziem. Prawdziwy rozkwit nadszedł jednak dopiero pod koniec XVIII wieku. W 1782 roku dobra kupił hrabia Andrzej Rastawiecki herbu Sas. To za jego następców – syna Ludwika i zwłaszcza wnuka Edwarda, historyka sztuki i namiętnego kolekcjonera – skromny dwór zamienił się w reprezentacyjną rezydencję. W działaniu wspomagał go znany pisarz Józef Ignacy Kraszewski, którego muzeum znajduje się w Romanowie.
